روزنامه جهان اقتصاد

گروه ورزش: از وقتي که فوتبال کشورمان را شناختم تا به امروز، بيشترين چيزي که از مسوولان اين رشته به ياد دارم حاشيه‌هاست.
صحبت از فرهنگ‌سازي در ورزشگاه‌هاست و حرف از کميته انضباطي قوي‌تر. صحبت از جريمه‌هاي سنگين است و مبارزه با اين معضل‌ها از طريق فرهنگ غني ايراني. صحبت از برخورد با متخلفين است و ساختن ذهن پويا براي تماشاگران.
اما از همان زماني که فوتبال کشورمان را شناختم تا به امروز، همچنان به سمت بازيکنان حريف و داور و هر کسي که به مذاق تماشاچي فلان تيم خوش نيايد، بطري آب و سنگ پرتاب مي‌شود، هنوز صداي وحشتناک نارنجک گاه و بي‌گاه گوش‌ها را در ورزشگاه آزار مي‌دهد، هنوز توهين به تيم حريف و رقيب ادامه دارد. هنوز هم گاه و بي‌گاه رسانه ملي مجبور است صداي ورزشگاه را قطع کند و آن را به گردن مشکلات فني بياندازد. هنوز هم و هنوز هم...‏
هر زمان كه يكي از مديران ورزشي بخواهد در جايي مصاحبه و يا گزارشي از عملكرد خويش را ارايه كند، بدون‌شك خود را به بحث فرهنگ‌سازي مي چسباند و چنان با آب و تاب از برنامه‌ها و اقدامات موثر خود سخن مي‌گويد كه آدمي تصور مي‌كند فردوسي، سعدي، حافظ شيرازي و بسياري از بزرگان شعر و ادب فارسي دست‌پرورده اين آقايان هستند اما آنچه در عمل مي‌بينيم با آنچه مي‌شنويم بسيار متفاوت است و بايد قبول كرد ورزش ايران و به ويژه فوتبال در بخش فرهنگ سازي رو به زوال است و اگر كاري براي آن انجام ندهيم بايد براي هميشه فرهنگ و فرهنگ سازي را به فراموشي بسپاريم. ‏
مديران فوتبالي و غيرفوتبالي كه به گفت‌وگوهاي خبري علاقه خاصي نشان داده و رابطه بسيار گرمي با انواع لنزهاي دوربين‌هاي عكاسي و فيلم‌برداري دارند همواره به خانواده‌ها، پدران و مادران وعده مي‌دهند كه هيچ جايي امن‌تر از محل ورزشگاه‌ها نيست و بايد اجازه دهند نوجوانان و جوانان به اين محل‌ها رفت‌‌وآمد داشته باشند. از سوي ديگر برخي از متوليان فرهنگ‌سازي در فوتبال و ورزش ايران در برنامه‌هاي خود از هزينه‌هاي سخن بر زبان مي‌آورند كه در امر فرهنگ‌سازي هزينه شده كه بازتاب‌هاي آن بر همگان مشخص است اما جالب اين كه آنچه آقايان مي‌گويند با آنچه ما مي‌بينيم، باز هم مغايرت دارد. ‏
به گزارش ايلنا، آنچه در ورزشگاه آزادي و در بازي پرسپوليس و تراکتورسازي روي داد عملا ثابت كرد پيشرفت كه نكرده‌ايم هيچ، شايد اندكي هم به عقب بازگشته‌ايم. ‏
اين بود آن كار فرهنگي كه آقايان قولش را مي‌دادند. پول بدهيم كه فرزندان اين مرز و بوم در ورزشگاه‌ها انواع و اقسام الفاظ ركيك را با ريتم‌هاي گوناگون ياد بگيرند و كلماتي را به ذهن بسپارند كه براي يافتن معني آن ناچار به مراجه كتاب فرهنگ لغات شوند! ‏
در پايان بايد اميدوار بود كه هواداران فهيم فوتبال اندكي صبر پيشه كنند، محيط ورزشگاه‌ها آرام‌تر شود، آقايان كمتر شعار دهند و بيشتر عمل كنند و ... اما آيا چنين خواهد شد؟